مروری بر
نگارنده در این کتاب به مسائل و مشکلات مردم عشایر و تفاوت‌های زندگی ایلی و زندگی شهری می‌پردازد. کتاب از زبان یک ایلیاتی تحصیل‌کرده است که دغدغه‌ی خوشبخت کردن مردم سیه‌روز ایل را دارد. او سعی دارد مردم ایلیاتی را شهرنشین و باسواد کند. بی‌سوادی مردم عشایر بزرگ‌ترین معضلی است که نویسنده از آن رنج می‌برد.
وی نامی از ایل یا طایفه‌ی خویش نمی‌برد اما با اشاراتی که در کتاب به مدرسه‌ی عشایری شیراز و درگیری انگلیسی‌ها و قشقائیان شده می‌توان حدس زد که ایل مورد نظر از ایلات استان فارس بوده است.نویسنده زندگی مردم ایل را همراه با فقر و فلاکت می‌داند و این خصیصه را به قشر خاصی محدود نمی‌کند ، بلکه از نظر ایشان پیر و جوان، زن و مرد، چوپان و ارباب همه در آتش این مساله می‌سوزند. نویسنده ریشه‌ی همه‌ی این بدبختی‌ها را جهل و بی‌سوادی می‌داند.
عشایر تنها و مدیر الفبا
عبدالحسین سبحان پور
دیدگاه شما